चाराने आठाणे

उम्ब्र्यात उबा रायलो अन चलनातून बाद झाल्याले
चाराने आठाणे फेकावे तसे दिले शब्दं-अक्षरं भिरकावून

               कचराच तो

किती झाकपाक करून ठिवला तरी
आखीर कचरा कचराच असतो

आता ह्यांची भाषा काळात नाही हल्ली कुणाला
पै-पैश्याची भाषा खरी

ह्या सगळ्या प्रकाराला मी खुद साक्ष आहे.

- येडं

आपुन माणूस असतो माणूस

सरकारी नोकरी माणसाला
षंढ-बुळा-नपुंसक बनवते.

बैल असतो बैल.

घाण्याचा बैल. नुसते फिरा.
गररागारारा--तेल निघतं
का नी पाहायचं नाही ते दुसरे ठरवणार. गररागारारा.

आपुन कचरा असतो कचरा.

तुम्ही तुमच जीपेफ्च बिल टाका..तुम्हाला सांगतात
कारकून कामाला गेलेती माम्बैला तं ते येतीन तव्हाच तुमच काम व्हणार.
तुम्ही बुरगुंडा बैल असतात.
नुस्त जुगायचं...

तुम्ही आर्जव करता तुमची बुद्धी अक्कल माणुसकी मन विवेक घराच्या छपराला टांगता...
तुम्ही स्वताच्या बाप आज्याच्या इज्जतीचा भोसडा उदास करुंसनी हातपाय पडता
"नाना मला लई म्हणजे लैच गरजे" मंग ते तुम्हाला त्यन्च्या झाटावर मारून सांगता...
"आम्हाला अन आमचा कारकुनांना जीपेफ्च कायीच येत नाही तुमचं बिल करणार कस ?
तुम्ही येडझवे शिपाई आम्ही तुम्हाला मानावं कस ? "
तुम्ही गोरेमोरे होतात..
गोगलगाय असतात तुम्ही सरपटणारे
तुम्ही विरोध करायला काई असतच नाही तुम्च्याजोळ
तुमच्या सुसंस्कृत पणाच मढ तुम्ही वाहता...
तुम्ही हात जोडता सहाय्यक अधीक्षकाला...
नव्या लागलेल्या कारकुनाला...तो असतो डबल ग्रेजुएत
तो तुम्हाला इकोनोमी शिकवतो
आपुनच चुत्ये हे पटून देतो.

आपला पाय असतो आता खोलात
इज्जत - मान घातलेला असतो फोद्यात
तुम्ही चिडता वैतागता पण
तुम्ही झाट कोणाचं वाकडं करू शकत नाही वाकडं
तुमचा जू तुम्हाला ताठ उभ राहू देत नाही ताठ
मग तुम्ही मांजर होतात जिची भिंतीला पाठ असते पाठ.

वस्सकन अंगावर जाता तुम्ही ...
तुमची कपडे मळलेले असता लोकासमोर साष्टांग घालून
मग तुम्ही जमीन होतात...स्वताच्या गांडूगिरीला जामीन देतात
मग तुम्ही मावळेच होतात तानाजीचे...परतीचे दोर आता नसतात टांगलेले
घोरपडी परतून गेल्या किल्ल्यात तुम्ही उभे असतात
तुमचा इलाज नसतो इलाज...तुमची छाती असते सन्दुक अन गांड होते बंदूक
तुम्ही निकराने लढाईत उतरता...
जीवानिशी मारणारा पाण्यात हातपाय मारतो तशे तुम्ही
तुम्हाला किंमत नसते किंमत
चुत्ये असता तुम्ही चुत्ये
आपुन फक्त त्यांचे पायच चाटायचे पाय
आपुन माणूस नसतो माणूस
ते तुम्हाला लढू द्याला तयार नसतात..
तुम्ही त्यांचा समोर नागडे असता नागडे
त्यांचा कडे सत्ता असते सत्ता
सहीची...पेनाची...खुर्चीची...
पण आता आपल्याला माज आलेला असतो माज
तुम्ही लढायला मरायला मारायला तयार असता


तुमचा जू तुम्ही मानेवरून काढता
ताठ मानेन उभ राहता
मानेला रग लागलेली असते रग
तुम्ही चव्हाट्यावर आणता त्याची गांडमस्ती
आता परवा नसते
तुमची आधीच पुर्विपास्न मारली गेलेली असते


आपण शहीद असतो उद्याचे शहीद
आपला मुडदा पडणार हे आता आपुन जाणून असतो
पण ते बी खरं नी खरं तं
आपुन कुत्रे असतो रस्त्याव वाढणारे अन मरणारे
आपली घंटा कुणाला कदर नसते
आपलं जगणं मरणं एकच
सांडपाण्यातले किडे आपुन

तरीबी आपुन एक लक्षात ठुतो

शिपाई असू झाट भर
पण कितीबी कायबी झाल तरी
आपुन माणूस असतो माणूस

आता एकदम आपुन माणसात येतो
आपली मान चोळून घेतो
अन उभे राहतो  लढायला भिंतीला पाठ लाऊन
( असली मान्स समोरन वार करत नसतात )


- येडं

( सदर कवितेतील माणसे-घटना-प्रसंग काल्पनिक आहेत. जर कोणाला कोणत्या जीवित प्राणीमात्रांशी साम्य वाटलं तर अर्थातच तो योगायोग समजावा.  - येडं :)  )

ह्या दुनयेव

ह्या दुनयेव मुताच एकांदा

जीव खावून

" ह्या काही गोळ्या लिहून देतोय

२/३ दिवस होईल त्रास पण नंतर खडा

निघून जाईल खडा."

मुताचीबी चोरी तरीब्र घचीचमोरी - मुताचीबी चोरी

दुनयेव कसला मुततो

बुल्ली सम्ळून अस म्हणजे झालं.

आपण भले आपली बुल्ली भली.

ह्या दुनयेव मुताच एकांडाव

- येडं